دنيا ديگر نمي تواند بين فقير و ثروتمند فاصله ايجاد كند چرا كه توليد غير قابل تفكيك و تمييز از خود زندگي است. از اينرو دستمزد شهروندي پايان بخش سياست همياري و توجيه فقر و تهيدستي است. چون توليد كاملا زيستي- سياسي است، پاداش و حق الزحمه زندگي نيز ضروري است. چون زندگي موتور توليد است لذا شهروندان جهان بايد اجازه اختصاص زندگي به خودشان هم داشته باشند. ديگر نبايد چيزي مانند حق كپي  رایت  وجود داشته باشد. چرا كه بايد دانش كه امروزه مركز توليد است در دسترس همگان باشد. آنتونیو نگری